Terug naar blog

Toen ik stopte met dragen

28 juli 2026

Er was een tijd waarin ik bijna alles wat er op mijn werk gebeurde persoonlijk nam. Als een gesprek stroef verliep, iemand kritisch reageerde of een situatie ingewikkeld werd, zocht ik de oorzaak vrijwel direct bij mezelf. Ik weet niet genoeg. Ik heb niet genoeg ervaring. Ik heb het verkeerd aangepakt. Zie je wel, ik kan dit niet. Ik dacht dat ik nog meer moest leren. Nog een opleiding moest volgen. Meer ervaring moest opdoen. Harder moest werken. Dan zou ik het uiteindelijk vast goed genoeg doen. Achteraf zie ik dat ik niet alleen bezig was een betere professional te worden. Ik probeerde voortdurend te bewijzen dat ik goed genoeg was. En dat kostte ontzettend veel energie.

Mijn lichaam reageerde als eerste

Wanneer een situatie mij raakte, gebeurde dat niet alleen in mijn hoofd. Ik voelde het in mijn hele lichaam. Mijn ademhaling stokte. Mijn blik vernauwde. Ik kon nauwelijks nog horen wat er werd gezegd. Het was alsof alle energie naar mijn hoofd schoot en daar bleef rondmalen. Op zo’n moment bestond er nog maar één werkelijkheid: Ik doe het verkeerd.

Ik dacht dat ik verantwoordelijkheid nam. Dat het professioneel was om kritisch naar mezelf te kijken en onmiddellijk te zoeken naar wat ik anders had moeten doen. Maar werkelijk waarnemen lukte op die momenten nauwelijks. Ik keek niet meer naar wat er gebeurde. Ik keek door mijn eigen angst. Later ontdekte ik dat deze reactie veel ouder was dan de situatie waarin ik zat.

Dat inzicht kwam niet vanzelf. In mijn opleidingen en met de hulp van een goede coach leerde ik herkennen wat er in mij gebeurde. Ik leerde dat een situatie in mijn werk iets persoonlijks in mij kon raken, zonder dat de hele situatie over mij ging. Dat verschil veranderde veel.

Een andere vraag

Waar ik vroeger onmiddellijk begon te denken, analyseren en oplossen, probeer ik mezelf nu eerst een andere vraag te stellen: Wat gebeurt er nu eigenlijk in mij? En daarna: Wat vertelt mijn lichaam mij? Mijn lichaam geeft vaak eerder een signaal dan mijn hoofd kan begrijpen wat er speelt. Soms voel ik onrust. Soms spanning. Soms merk ik dat mijn ademhaling verandert of dat mijn gedachten versnellen. Ik probeer dat niet meer meteen op te lossen. Ik hoef mijn eerste reactie ook niet direct te geloven.

Ik kan haar opmerken en mezelf afvragen: Welk verhaal wordt er nu in mij geraakt? En: Wat vertelt deze reactie over de situatie waarin ik mij bevind? Het eerste antwoord dat bij me opkomt, blijkt vaak waardevolle informatie te bevatten. Dat betekent niet dat ik er onmiddellijk naar handel of dat mijn eerste waarneming automatisch de waarheid is. Ik laat het even bestaan. Ik blijf kijken. Ik blijf luisteren. Ik blijf nieuwsgierig.

Van dragen naar verdragen

Dat is misschien wel de belangrijkste verandering in mijn ontwikkeling geweest. Vroeger droeg ik de spanning. Ik nam haar over. Ik maakte haar van mij. Ik voelde me verantwoordelijk voor alles wat er gebeurde en wilde het zo snel mogelijk oplossen. Maar als ik spanning ga dragen, wordt ze zwaar. Nu probeer ik haar te verdragen. Verdragen betekent voor mij niet dat ik niets voel. Het betekent ook niet dat ik afstandelijk word of mijn verantwoordelijkheid ontloop. Het betekent dat ik kan voelen wat er gebeurt, zonder er onmiddellijk een oordeel, verklaring of oplossing aan te verbinden.

Ik hoef de spanning niet weg te duwen. Ik hoef haar niet van iemand over te nemen. Ik hoef haar alleen maar waar te nemen. Daardoor ontstaat er ruimte. Ruimte om te onderscheiden wat van mij is en wat niet. Ruimte om te zien wat er werkelijk gebeurt. Ruimte om een vraag te stellen die past bij het moment. Soms komt die vraag meteen. Soms pas later, wanneer ik tijd heb genomen om te reflecteren. Maar doordat ik niet meer zo snel word meegesleept door mijn eigen reactie, kan ik met meer afstand kijken. Minder hard werken. Ik merk het verschil iedere dag in mijn werk.

Niet omdat mijn werk eenvoudiger is geworden. Organisaties blijven complex. Mensen blijven verschillend. Spanningen en onverwachte gebeurtenissen blijven bestaan. Maar ik hoef niet meer voortdurend in mijn hoofd te zoeken naar wat ik fout heb gedaan of wat ik onmiddellijk moet oplossen. Dat geeft energie en ontspanning. Ik kan beter luisteren. Ik trek minder snel conclusies. Ik stel andere vragen. En ik merk dat ik daardoor vaak ook passender handel. Niet omdat ik van tevoren precies weet wat het juiste is. Maar omdat ik mezelf de tijd gun om waar te nemen wat de situatie van mij vraagt. Vaak hoef ik uiteindelijk minder te doen. Maar wat ik doe, klopt beter met wat er op dat moment nodig is.

Een uitnodiging

Misschien herken je dat je een ingewikkelde situatie snel op jezelf betrekt. Dat kritiek onmiddellijk voelt als een bewijs dat je tekortschiet. Dat spanning in een team iets lijkt te zeggen over jouw functioneren. Of dat je gedachten meteen op zoek gaan naar een oplossing. Misschien kun je jezelf op zo’n moment eerst eens iets anders vragen: Wat gebeurt er nu in mij? Wat vertelt mijn lichaam mij?

Niet om je reactie te bagatelliseren. Niet om direct een antwoord te vinden. Maar om waar te nemen. Om te voelen zonder meteen te oordelen. Om even te verdragen wat er is. Misschien hoef je de situatie niet te dragen om er verantwoordelijkheid voor te kunnen nemen. Misschien ontstaat juist wanneer je stopt met dragen de ruimte om te zien wat er werkelijk nodig is.

Saskia Drenth helpt organisaties, teams, leiders en medewerkers samenwerken

Ontdek wat mogelijk is

Elke organisatie, elk team en iedere leider komt momenten tegen waarop de gebruikelijke oplossingen niet meer werken. Er speelt iets onder de oppervlakte, maar wat precies, is niet altijd direct zichtbaar.

In mijn blogs deel ik inzichten, ervaringen en praktische handvatten over systemisch kijken, leiderschap, organisatie- en teamontwikkeling en persoonlijke begeleiding. Je leest hoe onderliggende patronen invloed hebben op samenwerking, besluitvorming en verandering, en hoe een andere manier van kijken nieuwe mogelijkheden kan openen.

Misschien herken je iets uit je eigen praktijk, krijg je woorden voor wat je al langer voelt of ontdek je een nieuwe invalshoek die helpt om weer beweging te creëren.

Laat je inspireren, leer anders kijken en ontdek wat er mogelijk wordt wanneer zichtbaar wordt wat eerder verborgen bleef.

Saskia Drenth