Terug naar blog

Waarom we zo snel willen oplossen

28 juli 2026

Ik herinner me nog goed hoe ik als interimmanager een nieuw team binnenstapte. De werkdruk was hoog. Medewerkers deden hun uiterste best, maar liepen op hun tenen. Er waren achterstanden, complexe casussen en de druk om steeds opnieuw keuzes te maken. Veel van mijn opdrachten speelden zich af in de ouderen- en jeugdzorg. Daar zijn dossiers nooit zomaar dossiers. Achter ieder dossier zit een mens. Een kind. Een jongere. Een oudere. Een gezin. Een familie. Mensen van vlees en bloed. Dat raakte mij.

Maar ik zag ook hoeveel het de professionals raakte met wie ik werkte. Zij waren niet in de zorg gaan werken om lijstjes af te vinken of productie te draaien. Ze wilden van betekenis zijn voor de mensen die aan hun zorg waren toevertrouwd. Juist daarom deden de achterstanden en de werkdruk zoveel met hen. En eerlijk gezegd deden ze ook veel met mij.

Ik voelde de verantwoordelijkheid om rust te brengen. Om overzicht te creëren. Om te helpen waar dat nodig was. Dus deed ik wat voor mijn gevoel logisch was. Ik pakte dossiers op. Nam werkzaamheden over. Loste knelpunten op. Ik dacht dat ik daarmee mijn team ondersteunde.

En misschien deed ik dat op dat moment ook. Er kwam ruimte. Mensen haalden opgelucht adem. Ik kreeg waardering. Het voelde alsof ik precies deed waarvoor ik was gekomen. Maar ongemerkt veranderde er iets.

Mijn werkdagen werden langer. Donderdag liep over in vrijdag, mijn vrije dag. Mijn mailbox bleef groeien. Er was altijd nog een dossier dat aandacht vroeg. Nog een gesprek dat niet kon wachten. Nog iets dat ik zelf beter even kon oppakken.

Niet omdat iemand dat van mij vroeg. Maar omdat ik het zelf vanzelfsprekend vond. Langzaam verloor ik iets wat ik als leider juist zo hard nodig had.

Overzicht. Rust. En de ruimte om werkelijk te blijven kijken.

Achteraf zie ik dat ik zo betrokken was geraakt bij de dagelijkse praktijk, dat ik ongemerkt onderdeel werd van de druk die ik juist probeerde te verminderen.

Toen het geen dossiers meer waren

Lange tijd dacht ik dat mijn taak als leider was om problemen op te lossen. Daar werd ik tenslotte voor gevraagd. Er was een vraagstuk. Er was spanning. Dus kwam ik in beweging.

Pas later ontdekte ik dat de belangrijkste verandering niet zat in wat ik deed. De verandering zat in de vragen die ik mezelf begon te stellen.

Niet: Hoe krijg ik dit opgelost?

Maar: Wat gebeurt hier eigenlijk?

Dat lijkt een klein verschil. Voor mij bleek het een wereld van verschil. Want vanaf het moment dat ik die vraag stelde, hoefde ik niet direct meer te handelen. Ik mocht eerst kijken. Luisteren. Waarnemen.

Niet om een oplossing uit te stellen, maar om beter te begrijpen wat er werkelijk speelde.

Er verschoof iets in mij

Terugkijkend zie ik dat de grootste verandering niet in het team plaatsvond. Die vond plaats in mij. 

Ik begon me af te vragen waarom ik zo snel de neiging had om verantwoordelijkheid over te nemen. Waarom de spanning van het team ook als mijn spanning voelde. Waarom ik dacht dat helpen betekende dat ik zelf in beweging moest komen. 

Ik had daar niet meteen antwoorden op. Misschien heb ik die nog steeds niet altijd. Maar de vragen brachten iets in beweging. 

Ik ontdekte dat professionele waarneming voor mij niet alleen gaat over goed kijken naar een team of een organisatie. Het gaat ook over het leren waarnemen van jezelf. Wat gebeurt er met mij in deze situatie? Waar voel ik de neiging om in te grijpen? Welke verantwoordelijkheid neem ik bijna vanzelfsprekend op me? En helpt dat de ander werkelijk? Of word ik daarmee onderdeel van hetzelfde patroon dat ik probeer te veranderen?

Ik ontdekte dat betrokken blijven iets anders is dan alles overnemen.  Dat ik de spanning niet altijd direct hoef op te lossen. Dat ik soms juist meer van betekenis ben als ik aanwezig blijf, blijf kijken en de ruimte neem om te onderzoeken wat werkelijk aandacht vraagt. Die verschuiving heeft mijn manier van leidinggeven veranderd. Niet omdat ik minder betrokken werd. Maar omdat ik anders betrokken leerde zijn.

Een uitnodiging

Misschien herken je iets van mijn verhaal. Misschien ben jij ook iemand die snel verantwoordelijkheid voelt. Die ziet wat er nodig is en vanzelf in beweging komt. Dat is een prachtige kwaliteit. En tegelijkertijd kan diezelfde kwaliteit ervoor zorgen dat je ongemerkt gaat dragen wat eigenlijk niet van jou is.  Misschien is het de moeite waard om jezelf de volgende keer dat je direct wilt ingrijpen eerst af te vragen: Wat gebeurt hier eigenlijk? En daarna misschien nog een vraag: Wat gebeurt er in mij? Ik merk dat juist die tweede vraag mij steeds opnieuw helpt om met meer aandacht aanwezig te blijven. Niet door minder betrokken te zijn. Maar door bewuster betrokken te zijn.

Misschien begint anders kijken wel precies daar.

Saskia Drenth helpt organisaties, teams, leiders en medewerkers samenwerken

Ontdek wat mogelijk is

Elke organisatie, elk team en iedere leider komt momenten tegen waarop de gebruikelijke oplossingen niet meer werken. Er speelt iets onder de oppervlakte, maar wat precies, is niet altijd direct zichtbaar.

In mijn blogs deel ik inzichten, ervaringen en praktische handvatten over systemisch kijken, leiderschap, organisatie- en teamontwikkeling en persoonlijke begeleiding. Je leest hoe onderliggende patronen invloed hebben op samenwerking, besluitvorming en verandering, en hoe een andere manier van kijken nieuwe mogelijkheden kan openen.

Misschien herken je iets uit je eigen praktijk, krijg je woorden voor wat je al langer voelt of ontdek je een nieuwe invalshoek die helpt om weer beweging te creëren.

Laat je inspireren, leer anders kijken en ontdek wat er mogelijk wordt wanneer zichtbaar wordt wat eerder verborgen bleef.

Saskia Drenth